22October2019

Home Νέα History 52 χρόνια Τάφος!
Saturday, 11 May 2013 16:58

52 χρόνια Τάφος!

Ακόμα θυμάμαι τα συναισθήματα που μου ξύπνησε η πρώτη μου επίσκεψη στον Τάφο του Ινδού.. Ανατριχίλα, θαυμασμό, δέος. Και πώς να μην τα θυμάμαι; 10 χρόνια μετά, νοιώθω κάθε φορά το ίδιο… Το σπίτι μας, ο ναός του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου έκλεισε τα 52 χρόνια. 

 

 

Ήταν 8 Γενάρη του 1961 όταν έγιναν τα εγκαίνια του κλειστού γυμναστηρίου του γηπέδου του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός και πάλι πρωτοπόρος δημιουργεί κάτω από τις θύρες 6 και 7 του σταδίου Απόστολος Νικολαΐδης το πρώτο κλειστό γυμναστήριο της χώρας. Η χωρητικότητα για το μεγαλείο του Παναθηναϊκού μικρή, για τις ανάγκες της εποχής αρκετή: 1500 θέσεις.

 

Στα σινεμά της εποχής λίγο καιρό πριν έπαιζε η ταινία του Φριτς Λανγκ "Das indische Grabmal", μεταφρασμένο "Ο Τάφος του Ινδού". Ο μύθος λέει πως στο στάδιο δόθηκε η πιο πάνω ονομασία από έναν δημοσιογράφο, ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός αγώνα, θέλοντας να περιγράψει το πόσο στενό ήταν το γήπεδο θυμήθηκε την συγκεκριμένη ταινία. H πραγματικότητα όμως είναι ότι το όνομα αυτό δόθηκε από τον Τάσο Στεφάνου, τότε παίκτη της ομάδας μπάσκετ του Παναθηναϊκού και μετέπειτα γενικό αρχηγό:

 

«Αφού είχε γίνει το γήπεδο, είχαμε πάει με κάτι συμπαίκτες μου στον κινηματογράφο «Αρτζεντίνα». Εκεί έπαιζε την ταινία του Φριτζ Λανγκ «Ο τάφος του Ινδού». Με το που είδα τα σκαλιά που κατέβαιναν είπα «Ρε παιδιά αυτό είναι σαν το γήπεδό μας». Έγινε χαμός από τα γέλια. Αργότερα το είπα στον δημοσιογράφο Γιώργο Δόγα, και έτσι έμεινε αυτή η ονομασία».

Ο πρώτος αγώνας δόθηκε από την ομάδα μπάσκετ του Παναθηναϊκού απέναντι στον Μίλωνα. Από το κλειστό πέρασε λίγο καιρό μετά η μεγάλη τότε Ρεάλ Μαδρίτης, κάνοντας την αρχή για πολλά ευρωπαϊκά παιχνίδια στον Τάφο. Στο νεοσύστατο τότε γήπεδο τα προβλήματα ήταν πολλά. Η καταρρακτώδης βροχή που έπεσε τη μέρα εκείνη ανάγκασε παίκτες, προπονητές, έφορους και φροντιστές να ρίξουν πριονίδι στο πάτωμα (το οποίο ήταν από πίσσα και φελλό, πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής) με σκοπό να μαζευτούν τα νερά όχι μόνο για να διεξαχ8εί το παιχνίδι αλλά και για να είναι το στάδιο έτοιμο να υποδεχθεί τον Βασιλιά της Ισπανίας Χουάν Κάρλος, ο οποίος πρόσφατα είχε αρραβωνιαστεί την Σοφία και όσο ήταν στην Ελλάδα ήθελε να παρακολουθήσει το παιχνίδι. Τελικά οι προσπάθειες απέδωσαν και ο αγώνας διεξάχθηκε κανονικά υπό το βλέμμα του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας.

 

Αναφέρει ο Στεφάνου: «Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα παιχνίδι με την Ολλανδική Πάρκερ. Έβρεχε πάρα πολύ και ο κόσμος αναγκάστηκε να ανοίξει τις ομπρέλες του. Αυτή η φωτογραφία δημοσιεύθηκε σαν το πρώτο κλειστό με ομπρέλες!»

 

Και να ήταν μόνο οι πλυμμήρες; Στο γήπεδο δεν υπήρχε ούτε θέρμανση! Εν τούτοις η ατμόσφαιρα κάθε άλλο παρά κρύα ήταν. Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού μετέτρεπαν τον κάθε αγώνα σε γιορτή, σε ένα ατελείωτο πανηγύρι, σε ύμνο για την ομάδα και παράλληλα τον τρόπο ζωής τους. 52 χρόνια μετά συμβαίνει το ίδιο πράγμα. Ατελείωτο τραγούδι, ασταμάτητος παλμός, τα συνθήματα να δίνουν και να πέρνουν, οι ύμνοι να αντηχούν μέχρι την Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Η Θύρα 13 να εμψυχώνει και να προωθεί τη νίκη του Παναθηναϊκού και το αποτέλεσμα να μας στέλνει όλους στα ουράνια..

 

Ήταν άλλωστε γραφτό ο Τάφος του Ινδού να γίνει ο.. τάφος των άλλων ομάδων. Απόδειξη; Τα πρωταθλήματα στο μπάσκετ. Ο Παναθηναϊκός μέχρι να φύγει το 1992 από το κλειστό του Απόστολου Νικολαΐδη είχε κατακτήσει 14 πρωταθλήματα! Μεγάλα ονόματα για το μπάσκετ της εποχής πέρασαν από το κλειστό και τον Παναθηναϊκό. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους Παναγιωταράκο, Κουκόπουλο, Βασιλακόπουλο, Κώστα Πολίτη, Μιχάλη Κυρίτση και Γιώργο Κολοκυθά από τη δεκαετία του '60, και τους Κοκολάκη, Κόντο, Κορωναίο, Ιορδανίδη, Ιωάννου και τους ομογενείς Στεργάκο και Κέφαλο από τη δεκαετία του ΄70. Το 1969 ο Παναθηναϊκός θα αγωνιστεί στο κλειστό στα ημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στη Δυναμό Τυφλίδας και το 1972 στα ημιτελικά του κυπέλλου πρωταθλητριών με την ιταλική Ίρις Βαρέζε.

 

Θέλετε και άλλες αποδείξεις; Μα τα άπειρα πρωταθλήματα και κύπελα στο Βόλλευ και Μπάσκετ τόσο ανδρών όσο και γυναικών μιλάνε από μόνα τους! 

 

 

Στο κλειστό βέβαια εκτός από τις ομάδες βόλλεϋ και μπάσκετ του Παναθηναϊκού φιλοξενούνταν και για αρκετό καιρό οι αγώνες της Εθνικής Ελλάδος.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει άλλη μια φορά στην Θύρα 13, η οποία δίνει δυναμικά το παρών της σε κάθε αγώνα ανεξαρτήτως αντιπάλου, πράγμα μοναδικό και συνάμα πρωτοποριακό για τα δεδομένα του φτωχού ελληνικού ερασιτεχνικού αθλητισμού. Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως αντίπαλες ομάδες ανυπομωνούν να παίξουν στον Τάφο του Ινδού για να νοιώθουν την παρουσία κόσμου δίπλα τους, αφού αυτό που γίνεται στο γήπεδο δε συμβαίνει πουθενά αλλού στα Ελληνικά γήπεδα. Τραγούδι, χορογραφίες, συνθήματα, πανηγυρισμοί: ο Τάφος του Ινδού μόνο τάφος δεν είναι. Είναι ίσως το πιο ζωντανό κλειστό γήπεδο στον κόσμο! Δίκοπο μαχαίρι βέβαια η επιθυμία τους, επειδή πολλές φορές η Θύρα 13 παίζει καταλυτικό ρόλο στην νίκη της ομάδας μας. Μεγαλύτερο ίσως παράδειγμα το τελευταίο μας πρωτάθλημα στο γυναικείο μπάσκετ την αγωνιστική χρονιά 2004/05 όπου κατά γενική ομολογία ο τίτλος κατέληξε στα χέρια μας λόγω της συνεχούς υποστήριξης και παρουσίας της Θύρας 13.

 

52 χρόνια λοιπόν γεμάτα ιστορία, περηφάνια, νίκες. 52 χρόνια στα οποία ο Ερασιτεχνικός αθλητισμός τίμησε και τιμήθηκε από την ομαδάρα με το μεγάλο τριφύλλι στο σήμα της καρδιάς. Ένας πραγματικός ναός του αθλητισμού και του πολιτισμού, που άνδρωσε γενιές και γενιές Ελλήνων, Αθλητών, Παναθηναϊκών. Μια κοιτίδα πολιτισμού, συνεχής παραγωγή ευγενούς άμυλλας. Η οικία ενός περήφανου λαού, το σπίτι μας. Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος και το στάδιο Απόστολος Νικολαϊδης με το γήπεδο του ποδοσφαίρου, τον Τάφο του Ινδού, και τις υπόλοιπες αίθουσες που στεγάζουν τη μάνα του λόχου και την καρδιά της ομάδας μας, είναι ένα και τω αυτώ. Δεν υπάρχει Παναθηναϊκός που να μην στεναχωριέται στην ιδέα και μόνο ότι κάποτε η έδρα μας θα φύγει από την Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Στα πλαίσια του εκμοντερνισμού του αθλητισμού γίνονται πολλές θυσίες. Αν ήταν στο χέρι τον οπαδών το που θα συνεχίσει να στεγάζεται ο Σύλλογος τότε η Λεωφόρος και ο Τάφος θα έμεναν παντοτινά το σπίτι μας. Δεν ξέρω όμως οι ύπουλοι καιροί τι θα φέρουν για την ομάδα μας. Αναμφισβήτητα όμως στα σκαλιά που οδηγούν στο γήπεδο, στις κερκίδες, στο παρκέ, στα αποδυτήρια, θα αντηχούν για πάντα οι χιλιοτραγουδισμένοι ύμνοι για το μεγαλείο της τριφυλλάρας μας. Κι αν ποτέ κάνουν το τεράστιο λάθος και υπέρτατο έγκλημα να καταστρέψουν τον ναό μας, οι ύμνοι αυτοί και τα τραγούδια χιλιάδων Παναθηναϊκών θα γίνουν ο εφιάλτης που θα στοιχειώνει τα όνειρα τους για πάντα...

 

Last modified on Sunday, 10 May 2015 22:36
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT